• +34 628 149 640
  • More than 10 years of experience
  • 500+ holidays booked per year
  • Spain and Portugal specialists
Menu
0

Zussen onder de Zon - ESTA MAGAZINE

Esta_01.pdf (1 MB)

De zussen Femke en Neeltje Steenbakkers ontvluchtten één voor één hun drukke levens in Amsterdam. In een Spaans bergdorp genieten ze nu met hun mannen en kinderen van een zonovergoten leven.

Neeltje (36): ‘Daar zitten we dan: met de hele familie in Alaró, een klein bergdorp op Mallorca met vijfduizend inwoners. Mensen vragen ons vaak wat het leven op Mallorca zo bijzonder maakt. Het antwoord daarop is niet moeilijk. Het grootste deel van het jaar schijnt hier de zon en van de zon wordt een mens blij! Daarnaast heb je hier zo’n gevoel van vrijheid. We zijn ook

nog eigen baas en kunnen onze eigen tijd indelen. De kinderen groeien op in een prachtige omgeving, met bergen én zee. Dat is toch rijkdom? De kwaliteit van leven is hier vele malen beter dan in Nederland. Al is het maar omdat wij ons kerstontbijt met de hele familie buiten in de zon eten...’

Femke (39): ‘‘Gaan jullie ooit nog terug naar Nederland?’ wordt ons weleens gevraagd. Voor mij en Dirk is het antwoord dan redelijk stellig: waarom zouden we? We hebben het hier toch goed zo? We hebben allebei leuk werk, de kinderen weten niet beter, we hebben een fijn huis, wonen in een prachtig dorp, hebben hier inmiddels een leuke vriendenkring opgebouwd en zijn prima geïntegreerd. Mijn zus en ouders heb ik in de buurt en het enige wat ik af en toe mis is een kroketje. Maar ook daarvoor hoeven we niet ver, want in het toeristische El Arenal serveert Broodje Jan kroketten en prima frietjes-met.’

Weg van de ratrace

Femke: ‘Dat ik ooit voorgoed in Spanje wilde gaan wonen, voelde ik voor het eerst na mijn jaar in Salamanca. Ik was daar na mijn middelbare school min of meer toevallig naartoe gegaan omdat een buurmeisje enthousiast terugkwam van een talencursus. Ik had in Salamanca immense genoten van de nieuw verworven vrijheid en dat prachtige zonnige land waar elke dag een feestje leek te zijn. De kroegen en restaurants waren altijd vol, ook op maandagavond, en sluitingstijden kenden ze niet. Het leven speelde zich buiten af, op straat en op de pleinen, en iedereen had altijd tijd voor een praatje - ook met een buitenlander die maar drie woorden Spaans sprak. Een rij voor de kassa? Wat maakt dat uit? Gezellig toch, even bijkletsen! Voordringen is een onbekend fenomeen in Spanje. En dan had je natuurlijk de tapas en de mooie steden, heerlijke wijn, de prachtige natuur…

Het plan was dat ik, terug in Nederland, bouwkunde zou gaan studeren. Maar ik dacht opeens: no way! Ik koos voor Spaans en nam in het derde jaar deel aan een uitwisselingsprogramma met een universiteit in Madrid. Ook al had ik inmiddels mijn vriend Dirk leren kennen, ik moest en zou gaan! Om te weten of dat land me nog net zo goed zou passen als de eerste keer.

En dat deed het. Madrid was groot, er wonen té veel mensen en er is té veel verkeer. Maar ik had er een fantastische tijd en mijn gevoel over Spanje en de Spanjaarden werd bevestigd. Er wordt in Spanje gewerkt om te leven - en niet andersom.

Terug in Amsterdam begon de ratrace: afstuderen, werken, goede baan, auto van de zaak, mooi appartement en een overvolle sociale agenda. Maar ik herkende mezelf daar niet in. Was ik die persoon die alsmaar meer wilde? Echt ambitieus ben ik eigenlijk ook niet. Mijn vader kreeg in die tijd een burn-out en dat deed me beseffen dat er meer is in het leven.’

Zonnen in januari

Neeltje: ‘Mijn zus ging emigreren! Dat vond ik echt niet leuk. We hadden het zó gezellig in Amsterdam. Ik zou haar heel erg gaan missen.’

Femke: ‘Gelukkig wilde Dirk best mee. Hij sprak geen woord Spaans, dus leek het ons handig een plek te zoeken waar hij als jachtconstructieconsultant een baan zou kunnen vinden. Barcelona stond hoog op ons verlanglijstje, maar het eiland Mallorca, met z’n drie kilometer lange jachthaven, leek uiteindelijk een verstandiger keuze. Met een klein zakcentje en een auto vol met spullen gingen wij op een dag ons nieuwe leven tegemoet.’ 

Neeltje: ‘Toen ze vertelde dat het Mallorca werd, snapte ik daar helemaal niets van. Mallorca, dat is toch dat eiland van zuipende en lallende jongeren en waar zonverbrande Engelsen met tatoeages in de zomer de stranden domineren? Wat ga je daar in godsnaam doen? Maar goed, het was haar keuze...’

Femke: ‘We hadden geluk. Binnen twee weken vond ik een baan bij een makelaar en niet veel later kreeg ook Dirk een baan aangeboden. We trokken in een schattig appartementje in de stad Palma en binnen een halfjaar was ik zwanger van ons eerste kind. Zondagskinderen voelden we ons.’

Neeltje: ‘Toen ik voor het eerst bij haar op bezoek ging, was ik verrast. Palma de Mallorca bleek een ontzettend mooie stad vol boetieks, restaurants en barretjes. We maakten een tocht langs idyllische baaitjes en zaten - het was eind januari! -in de zon met onze voeten in het zand. Mallorca bleek een parel, een paradijsje.’

Sisters in zaken

Neeltje: ‘Vele bezoekjes later waren mijn vriend Richard en ik compleet overtuigd van de charmes van Mallorca. Elke keer als we dan weer terugkwamen in Amsterdam, moesten we echt een knop omzetten. We hadden allebei een baan waarvoor we veel reisden en zagen elkaar te weinig. We wilden dat drukke bestaan niet meer. Uiteindelijk was het Richard die opperde: waarom wagen we de stap niet ook? Het duurde bij mij even voordat ik aan het idee gewend was. Die baan en het huis konden me gestolen worden. Maar onze vrienden en de rest van de familie achterlaten, dar had ik wat moeite mee. Uiteindelijk gingen we. Met maar één zekerheid: Femke, Dirk, Olivier en Sara zouden ons opwachten.

Inmiddels woonden Femke en haar gezin in een pittoresk dorp. Wij gingen daar ook naartoe. Het was een enorme stap vanuit de bruisende Amsterdamse binnenstad. Maar we zochten rust en die zouden we daar zeker vinden.’

Femke: ‘Ik was in die tijd mijn werk bij de makelaar een beetje beu en wilde wat meer vrijheid en tijd voor mijn twee kinderen. Aan de keukentafel ontstond toen het idee: Neeltje en ik zouden iets voor onszelf beginnen. Maar wat?’

Neeltje: ‘In die tijd stond Spanje aan de rand van een recessie. Daardoor was het voor Richard lastig om een baan te vinden. Er moest bij ons ook gewoon brood op de plank komen.’

Femke: ‘In Amsterdam was de spa voor ons altijd een perfecte plek om tot rust te komen. En we houden allebei enorm van reizen. We besloten dit te combineren en er ons beroep van te maken.’

Neeltje: ‘Ja, en ondanks de crisis, stress en hectiek van deze tijd ging het alsmaar beter met wellnessbedrijven. Ook wel logisch, want veel vrouwen met een baan, een gezin en een druk sociaal leven hebben nauwelijks tijd om tot rust te komen en te ontstressen. Daarbij: Spanje is een populaire bestemming vanwege de zon, het strand, de zee… We hebben dat gecombineerd met onthaasten en zo ontstond ons idee voor SIS, dat staat voor Spa in Spain. We zijn een online wellnessreisbureau voor spa- en wellnessreizen in Spanje. Gerund door deze twee Nederlandse SISters.’

Wellness krenten

Neeltje: ‘Het is zó leuk om samen met je zus een bedrijf te beginnen. Je kent elkaars talenten en gebreken en je kunt elkaar daarin aanvullen. Femke is bijvoorbeeld goed in het onderhouden van de contacten en het onderhandelen over prijzen, en ik doe meer research, ik werk programma’s uit en doe de administratie.We doen het niet bepaald rustig aan, maar dat is niet erg. Het is namelijk heel afwisselend en we gaan vaak op reis om de mooiste nieuwe plekken te bezoeken. Enja, natuurlijk krijgen we dan ook weleens een verblijf met fijne behandelingen aangeboden. Dat zijn de krenten in de pap.’

Femke: ‘Vorig jaar hebben ook onze ouders de sprong gewaagd. Zij konden natuurlijk niet achterblijven, met beide dochters en vier kleinkinderen op Mallorca. Nu is het eiland helemaal ons thuis geworden. Onze kinderen zijn hier geboren en groeien hier op. Met hun blonde haren en blauwe ogen doen ze hun Hollandse genen eer aan, maar als je ze hoort praten met je ogen dicht… Ze hebben het zwaar Mallorcaanse accent van een stel donkere Spanjaardjes. Dit is hún thuis, zij weten niet beter. Nederland is voor hen ver weg, dat koude landje waar het zo vaak regent. Toch voelen ze zich ook Nederlander: tijdens de WK-finale tussen Nederland en Spanje zei Olivier: ‘Ik win altijd, maakt niet uit wie er wint!’’

Neeltje: ‘Omdat Richard nog steeds geen baan heeft gevonden in Spanje, pendelt hij heen en weer naar Nederland. Niet bepaald ideaal. Soms vragen we ons wel af hoe ons leven er op dit moment zou hebben uitgezien als de crisis niet zo hard had toegeslagen. Waarschijnlijk hadden we dan wat meer zekerheden gehad. Maar het is de wil om hier te wonen die maakt dat we nog steeds op Mallorca zijn – én gelukkig zijn.’

Speciaal voor estalezers

Femke en Neeltje kozen voor Esta een bijzondere bestemming uit: Shanti Som Retreat in Andalusië.

Femke: ‘Dit luxe, kleinschalige ‘boutique hotel’ werd in 2011 geopend en ligt in het natuurpark Sierra de las Nieves, waar je fantastische wandelingen kunt maken. Toch ben je in tien minuten in de mondaine badplaats Marbella. Het hotel is gebouwd van lokale materialen, volgens de richtlijnen van feng shui. Een mooie combinatie van een oriëntaalse stijl in een prachtige Spaanse omgeving. Je kunt er een yoga-, detox-, afslank- of coachingprogramma volgen, maar het is ook geschikt voor een kortere wellnessbreak. Doordat Shanti Som klein is met z’n veertien kamers, leent het zich ook perfect voor soloreizigers.’ (www.spa-in-spain.com)

Every month receive a “better me” mail, with tips from your SISters?

Yes please!